Black Panther’s Wakanda: een nieuw ontwikkelingsmodel voor Afrika?

Uiteraard ben ik naar The Black Panther geweest. Ik was diep onder de indruk, ontroerd bijna. Ik heb lang nagedacht wat mij nu zo blij maakte. Het is meer dan mijn passie voor Afrika. Het is dit:

Het verhaal speelt in Wakanda, weliswaar een fictief land in Afrika. Het is nooit gekolonialiseerd geweest. Het is niet beïnvloed door de westerse cultuur, noch door westerse systemen. Het heeft niet geleden onder kolonialisatie en er is ook geen enkel land dat zich, vanwege een oude kolonialisatie periode, nu verantwoordelijk voelt. Het is al die tijd naar binnen toe gericht geweest.

Onder de nieuwe koning T’Challa wordt een edelmetaal gevonden dat het land rijk kan maken. Een nieuwe tijd breekt aan. En daarmee komt het heel dicht bij de werkelijkheid. Dit proces speelt zich momenteel in heel veel Afrikaanse landen af. Het land wil aanhaken op het wereld toneel, het heeft echt iets te bieden. Maar hoe gaat de koning en het land hiermee om? Wat wordt de strategie en de keuze?

Wakanda kiest niet voor strak vasthouden aan oude tradities en oude cultuur en daardoor achterblijven op het wereldtoneel. Het kiest ook niet voor sterk moderniseren naar westers model , daarmee de prijs van het opgeven van de eigen identiteit betalen. Het laat zich daar niet toe uitdagen noch dwingen. Het kiest voor een derde en nieuwe variant: Van binnenuit en onder eigen condities moderniseren met behoud van identiteit en culturele waarden. Wakanda kiest voor trotsheid, zelfrespect en betekenisgeving. Wakanda is krachtig en sterk. En wil dat, naast het edelmetaal, delen met de wereld.

En daarmee heeft Wakanda een ontwikkelingsmodel geïntroduceerd dat, is tenminste mijn ervaring, bij heel veel Afrikaanse landen zou passen.

En dat maakt mij blij.